Een brief aan mijn sterrendochter

Lieve Faith, prachtige sterrendochter van me,

Ik schrijf je vaak in mijn dagboek, maar deze keer wil ik je toch een langer bericht schrijven.

Mama is nu precies 14 weken en 5 dagen zwanger, maar dat weet je natuurlijk. Nu komt ze net tot haar besef dat volgende week wij de GUO ingepland hebben staan. Dan ben ik 15 weken en 5 dagen zwanger. Precies de termijn dat ik was toen wij onze laatste goede controle hadden.

Met jou hadden we toen namelijk een controle die vooral om mama ging maar natuurlijk kregen we via de doppler je hartje te horen. Het mooiste geluid van de wereld. Niet wetende dat in de dagen erna jij zou komen te overlijden. We kregen van de verloskundige nog te horen “vooral zo door te moeten gaan” en dat is ook wat we deden. Papa ging carnaval vieren en mama bleef thuis relaxen op de bank om daarna papa uit de stad op te kunnen halen. Maar vooruit, 1 keer papa zien spelen kon mama dan nog wel accepteren dus met frisse tegenzin maar trots op ons baby’tje ging ik een avondje mee.

Mama hield zich rustig want haar buik begon te groeien, dat kon soms voor krampen zorgen maar verder ging het lichamelijk top. Totaal geen aanleiding gehad om ons zorgen te maken of te denken dat jij weer terug moest naar de hemel.

Nu weet jij natuurlijk als eerste dat mama zich nu een beetje druk begint te maken. Wij kunnen namelijk deze baby ook al niet meer wegdenken uit ons leven, het is spannend dat we jouw termijn nu gaan benaderen.

Ik voel je daarom de laatste tijd enorm om mij heen, niet om mij verdrietig te maken maar alleen om te laten weten dat het goed komt. Dan kom je ineens als een witte vlinder weer voorbij in de tuin of valt mijn tattoo toch super erg op. Waarop ik er dan een aai overheen geef, waarom? Geen idee, of misschien toch wel, want ben jij dan diegene die mama geruststelt?

Je laat denk ik je broertje/zusje (Mini) weten dat ie zich af en toe van zich moeten laten horen. Ondanks dat mama’s placenta voor ligt, ligt het meer naar rechts dus links voelt ze dan toch vaak die schopjes. De grootste bevestiging die ik nu kan krijgen dat alles goed gaat.

Als ik naar jou luister hoef ik me deze ronde geen zorgen te maken, maar jij snapt ook dat mama dat soms wel doet. Daarom hang je om me heen en kom je met signalen. Je weet ook dat mama nu juist extra veel steun nodig heeft om deze termijn met zo min mogelijk stress door te komen. En wat ben ik toch trots op je dat je dat voor mij wilt doen.

Maar lief meisje, je hoeft niet zo voor me te zorgen, mama kan het best alleen. Alleen hieruit blijkt echt dat je onze dochter bent. Zorgzaam voor de mensen om je heen en helpen waar nodig. Je bent echt mijn beste vriendin en wat hou ik toch ongelofelijk veel van je! 

Bedankt dat je mij af en toe laat weten dat het oké is, dat ik me niet schuldig hoef te voelen, dat je het fijn hebt boven, dat je weet dat ik je niet vergeet en dat je weet dat ik van je hou!

Ik hou van je,

Liefs Mama 

Deel dit verhaal

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email