Ik ben een sterrenmama

Hoi allemaal! Ik zou mijzelf even voorstellen,

Ik ben Floor Scheepers en ben momenteel 22 jaar oud.

Ik had op mijn 18de een relatie van 2 jaar met een toen nog hele leuke man.


We hadden het wel is over kinderen maar zeker nog niet zo vroeg.

Een week na mijn 18de verjaardag voelde ik me heel moe. Ik zocht er nog niks achter want ja ik was 18 en slikte de pil. Toen begon er iets te veranderen in mijn lichaam. Mijn borsten begonnen pijn te doen en ik begon steeds meer te braken. Nou 1 en 1 is 2. Ik was zwanger!

Hoe leuk ik het ook vond, moest ik vroeg in de zwangerschap een drastisch besluit nemen.  Zou ik het kindje houden of weg laten halen?

Bij de allereerste echo zagen ze al dat er iets niet klopte met het hartje van de baby.

Hij klopte wel maar er was iets mee. Ze konden niet goed vertellen wat.

Mijn besluit stond (na dit vreselijke nieuws) nog steeds vast, ik wilde dit kindje heel graag!

Ondanks dat ze niet zo goed wisten zeiden ze dat ze me konden garanderen dat het kindje gewoon oud kon worden. Dit is wat je wilt horen als zwangere vrouw. Dat je kind hier gewoon mee kon leven.

Maar naarmate ik meer echo’s kreeg werden de blikken van de verloskundige steeds moeilijker. Ze kregen steeds meer twijfels of alles wel goed zou gaan. Elke echo weer kreeg ik het steeds benauwder.

De 20 weken echo… de aller moeilijkste echo die ik kon bedenken. Ze zagen dat er niks meer was. Geen beweging, helemaal niks. Of toch wel? En ja hoor, na een half uur zoeken zagen ze toch een kloppend hartje. Maar was dit hartje wel stabiel genoeg?

Na deze vreselijke echo wilde ik niet meer. Ik wilde deze onzekerheid niet en al helemaal niet dat mijn kindje zo vroeg zou komen te overlijden.


Oké we maken een sprong van de 20 weken naar de 35 weken. Ja je leest het goed! 35 weken!!

Wie had ooit gedacht dat mijn kleine meid het zover zou schoppen met een onstabiel hartje. Met 35 weken braken mijn vliezen en na een bevalling van 11 uur werd onze dochter Evy geboren! Hoe blij wij ook waren wisten we heel goed dat ze heel zwak was. Ze hebben gezegd in de tijd van al die echo’s dat het leven van Evy niet zo lang ging duren dan wij hoopten.  De doktoren deden er alles aan. Evy was nog maar 1 week oud en moest al een loodzware operatie ondergaan. De uren tikte voorbij… vreselijk!

Wie weet zagen we onze kleine meid niet meer levend terug.

Na 3,5 uur opereren kwamen ze terug. Ze had het zwaar… maar ze leefden nog. Helaas kwamen ze met de mededeling dat Evy niet langer te leven had dan 24 uur. Je moederhart verscheurd in een miljoen stukjes. Waarom hebben ze dit niet eerder gezien? Waarom hebben ze mijn kleine meid dit aangedaan? Waarom laten ze haar deze pijn hebben?

Op al deze vragen heb ik geen antwoord… De doktoren hebben haar op mijn borst neergelegd.  Zo’n klein meisje… Je kon vanaf de buitenkant niet zien dat er van binnen een hartje zat die het heel snel zou opgeven. En als dit nog niet genoeg was, liep mijn relatie ook nog is op het einde.

Ik kreeg geen steun meer van heel zijn familie inclusief hem zelf. Alle financiële dingen moest ik allemaal zelf doen. Ik was een meisje van 18 jaar met nog geen inkomsten. Gelukkig was mijn familie er wel!


Maar oké we gaan terug naar Evy. Evy werd dus op mijn borst neergelegd. Ik heb haar niet meer losgelaten die dag. 5 uur na de loodzware operatie is mijn kleine meid overleden. Op mijn borst. Haar hand in mijn hand…

Mijn moeder, ex en ik zaten daar in die enorm lelijke kamer. De kamer was wit met blauwe letters… het enige wat ik kon zien was 1 zwarte vlek. Mijn meisje van nog geen 2 weken oud is er niet meer.

Er komt een moment van woede, verdriet, en geruststelling. Zij heeft haar rust. Zij heeft geen pijn. We maken even een sprongetje.


8 dagen na het overlijden van Evy was haar crematie. Mijn moeder en ik hebben voor een crematie gekozen. Zo is ze toch nog bij ons voor mijn gevoel.

Het was de allermooiste en heftigste dag ooit. De allerlaatste keer dat ik mijn meisje kon aanraken. De allerlaatste keer dat ik haar een kus mocht geven. En de allerlaatste keer dat ik haar kon zien.

Tranen met tuiten was die dag een uitspraak van ons allemaal.

Na 2 weken konden we een mooie maar kleine urn ophalen. Goud met een roze diamant in het midden. Die diamant is een symbool voor haar mooie hartje. Voor haar mooie leven die ze kort maar zo mooi heeft mogen zijn.

Ze zou dit jaar op 14-08-2020 4 jaar geworden zijn. Ook al is het nu bijna 4 jaar geleden, is de pijn er nog elke dag. Elke dag worden wij (ik, mijn ouders en nieuwe vriend) herinnert aan iets wat heel mooi had kunnen zijn. Maar ik ben enorm trots op mijn kleine meid. Nu nog steeds. Elke dag opnieuw.

Ik weet niet of het ooit nog durf om zwanger te worden. Is dit een schuldgevoel tegenover Evy? Of ben ik bang dat dit nog een keer gebeurt? Ik heb geen idee! 1 ding weet ik wel, dat Evy mij telkens iets opnieuw weet te vertellen. Als je opzoek gaat naar de betekenis van Evy is dat “de leven gevende”

Dus met andere woorden… zij geeft mij het leven. Ik weet dat het voor sommige heel suf klinkt, maar dit is hoe ik denk.

En dan als laatste. Waar denk jij aan bij leven? Ik dacht gelijk aan bloem en een vlinder. Mijn gedachten over leven is gesymboliseerd in een tattoo. Vlinder en een bloem met de naam Evy. Getatoeëerd met een stukje as van haar.  Mooier kan je het niet hebben.


Evy mijn mooie sterrendochter!

Maak er geen taboe van om over te praten! Het lucht alleen maar op!

Dikke kus van mij!

Floor en Evy*

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *