Mijn verhaal – Deel 2

Na de toch wel heftige bevalling, zouden we antwoorden gaan krijgen over Faith

Toen ik eenmaal bij werd gebracht op de uitslaapkamer,
hadden ze meteen mijn verloofde gebeld en binnen 10 min was hij bij me. En wat
was ik opgelucht dat de complete bevalling achter de rug was. Maar wat was ik emotioneel
omdat ik niet wist wat mij te wachten stond. Ik had Faith amper nog gezien.
Maar mijn verloofde stelde mij gerust. Hij had namelijk tijdens mijn operatie
de voetafdrukjes gemaakt. Hij zei ook: “ze is prachtig, ze heeft écht jouw
neus”.

Eenmaal op de kamer werd ons uitgelegd dat de kinderarts zou
komen voor een eventuele doodsoorzaak en om het biopt af te nemen. Ze vroegen
of ik Faith meteen wilde zien of wilde wachten tot de kinderarts zou komen en
ze dan werd gehaald. Ik besloot om voor de 2e keuze te gaan. Ik vond
het zó eng om haar nu echt onder ogen te moeten komen, wist niet wat ik moest
verwachten en wilde heel even 5 minuten rust en met mijn verloofde alleen zijn
voor we verder gingen in die veel te snelle achtbaan waar we in zaten.

We werden even met rust gelaten tot de kinderarts kwam. En
toen de kinderarts kwam, stond zo weer de kamer vol met mensen. Kinderarts,
verloskundig, verpleegkundig, Faith was meegenomen en wij. De paniek sloeg al
toe, alles kwam voor mij gevoel op mij afgevlogen maar ik wist 1 ding zeker: ik
moest me sterk houden voor Faith.

Faith kon dan nog wel dood zijn, toch voelde ik mij haar
moeder en moest ik haar het goede voorbeeld geven en mijzelf sterk houden.

De kinderarts vroeg of ik wilde dat hij de testjes bij Faith
bij mij op schoot deed of dat ik vanuit mijn bed meekeek naar de plek waar ook
normaliter een kind zijn eerste testjes na geboorte krijgt. Ik keek mee vanuit
bed, ik had heel even meer tijd nodig.

Aan mijn bed stond mijn verloofde mij enorm te steunen, hij
merkte dat ik het enorm moeilijk had. Samen keken we vanuit bed hoe de arts
rustig alles uitlegde en liefdevol met onze dochter om ging. Mijn vraag was
natuurlijk meteen: waarom is ze overleden? Heb je enig idee? De arts zei dat
het waarschijnlijk hartfalen zijn geweest. Haar nekje was enorm opgezet door
vocht, zodanig dat haar hoofdje doorliep tot haar schouders en echt amper een
nek te zien was. Zo’n opgezwollen nekje geeft blijkbaar aan dat het kindje
hartfalen had of kan een voorteken zijn van het syndroom van Turner.

Mijn volgende vraag was: Ze heeft toch geen pijn gehad!? De
arts verzekerde ons dat dat zeker niet het geval is geweest. “Pff okee dan is
het goed” dacht ik.

Nadat wij beide alle vragen – weinig want het denkvermogen
is ver te zoeken op zo’n moment- die op dat moment in ons op kwam, hadden
gesteld. Vroeg de arts of hij dan nu het biopt mocht afnemen.

Wij hebben gekozen om mijn placenta te laten onderzoeken
en een biopt van Faith te laten afnemen. De reden hiervoor was om uit te
sluiten dat er iets mis was gegaan bij mij of het genetisch kon zijn zoals de
syndroom van Turner. Ook was er de keuze om Faith naar een patholoog te sturen voor
een eventuele doodsoorzaak. Alleen als zo’n klein baby’tje onderzocht wordt,
krijg je vaak geen extra antwoorden. Daarom hebben we gekozen om Faith met rust
te laten en alleen de placenta en biopt te laten onderzoeken.

De arts haalt een stukje weefsel uit haar bovenarm om die te
kunnen op sturen naar het lab. Het proces werd ons goed uitgelegd en we werden
gewaarschuwd dat sommige mensen de plek waar het biopt is gepakt als naar
kunnen ervaren. Gelukkig hebben wij dat niet zo ervaren omdat de arts elke stap
uitlegde en het heel mooi en netjes had gedaan.

Nadat de arts klaar was met de testjes en het biopt was
afgenomen werd alles gehaald om Faith in het water te leggen. Wij hebben voor
Faith gekozen om de watermethode te doen. Dat betekent dat je kindje in een bak
met koud kraanwater wordt gelegd en vaak mooier van wordt.  Wij kozen ervoor dat de verpleging Faith voor
het eerst in het water zouden leggen. Eenmaal in het water kregen we de bak met
Faith erin en hadden we voor het eerst ons gezinsmomentje. De verpleegkundige
pakte meteen onze camera en heeft prachtige foto’s gemaakt van dit waardevolle
moment. Ze lieten ons daarna even alleen.

Toen de verpleegkundige weer terugkwam gaf ik aan mezelf
graag te willen opfrissen. We waren al 4 uur verder, ik had nog steeds alleen
maar mijn short en sokken van de operatie aan en ik voelde mezelf niet echt
fris. De sporen van de bevalling zaten nog over mijn hele lijf heen en ik dacht
dat als ik mezelf weer fris zou voelen dat ik hopelijk mezelf ook ergens beter
ging voelen.

Ik kreeg 2 keuzes:

Keuze 1: ik mocht het zelf proberen, onder begeleiding van
mijn verloofde, te douche en naar de wc te gaan. En als dat zou lukken dan wist
het ziekenhuis dat ik in ieder geval even kon staan zonder consequenties en zou
ik daarna nog naar huis mogen.

Keuze 2: ik bleef nog een nachtje en ze zouden mij opfrissen
op bed.

Ik ging voor keuze 1. Maar voor ik dat ging doen liet ik
mijn verloofde mijn ouders bellen want die stonden echt te springen om naar het
ziekenhuis te komen. Die zaten namelijk al 6 uur bij ons thuis te wachten. Mijn
ouders en mijn verloofde gaven aan dat ze liever hadden dat ik nog een nachtje
bleef maar ik bleef heel stellig. Ik ging naar huis toe!

Ik sprong uit bed – als ik mijn verloofde moet geloven – en
liep heel normaal naar de badkamer. Trok zelfs nog op 1 been mijn sokken uit
alsof alles van de bevalling en operatie helemaal niks was. Moet zeggen, heb er
ook niet echt bij stil gestaan. Maar toen ik weer letterlijk met beide benen op
de grond stond, begon de wereld te draaien. Ik zei tegen mijn verloofde dat ie
het stoeltje moest pakken waar ik ook mee zou mogen douche en daar gaat het
lichtje uit.

Het lichtje ging weer aan toen ik gestrekt op de koude
badkamer grond lag en 3 hoofden boven mijn hoofd zag hangen. Ik was
flauwgevallen, ik was toch iets te enthousiast geweest. Maar ik wilde gewoon
heel graag naar huis en moest het echt van mezelf alles proberen.

Mijn bed werd naar de badkamer gereden en toen ik overeind
moest komen viel ik weer flauw.

Eenmaal op bed kwam ik bij en werd ik gewassen door mijn
verloofde en de verpleegkundige. Mijn eerste woorden waren: “wij gaan niet naar
huis”. Mijn verloofde lachte en zei: “Nee schat, wij gaan niet naar huis, hou
jezelf maar even rustig”.

Weer liet ik het los en gaf ik toe aan het feit dat het toch
even heel erg veel was en ik de hele situatie geestelijk en lichamelijk zwaar
had onderschat. Na het wassen kleedde mijn verloofde mij aan en belde hij mijn
ouders. Ze konden komen, ik moest toch een nacht blijven. Mijn ouders waren
snel in het ziekenhuis maar het was al wel ondertussen half 11.

Toch kwamen ze hun eerste kleinkind bewonderen en horen hoe
nou alles precies was gegaan.

Mijn moeder kwam de kamer binnen en schrok van hoe ik
eruitzag, zo bleek en uitgeblust. En dat terwijl ik mezelf weer sterk probeerde
te houden voor mijn ouders. Ik wilde niet dat ze hun dochter zo zouden zien,
maar in deze situatie kan je je nog wel zo sterk houden. De mensen om je heen
die je goed kennen, zien dat het vonkje uit je ogen is en weten dat het
slechter gaat dan dat je zelf beweerd.

Nadat wij mijn ouders alles hadden verteld, mijn verloofde
eindelijk had gegeten, kwam de verpleging met mijn slaapmedicatie voor de
nacht. Maar mijn ouders mochten zo lang blijven als dat wij wilde. Maar na 1,5
uur zagen ze dat ik enorm moe was, mijn ogen dicht begonnen te vallen en dat
mijn lichaam echt aangaf dat ik moest gaan rusten.

Wij namen afscheid van mijn ouders, lieten de
verpleegkundige Faith in de koeling zetten voor de nacht. Zodat wij voor het
eerst die week hopelijk met wat meer rust konden gaan slapen.

Volgende keer vertel ik hoe het was om met Faith naar huiste kunnen gaan, hoe we de condoleance hebben aangepakt en de crematie van onze
dochter.

Deel dit verhaal

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email