Mijn verhaal – Deel 3

De volgende ochtend werden we om 08.00 door een verpleegkundige wakker gemaakt. We lagen super diep te slapen. Er heerste namelijk ook een soort rust omdat de bevalling achter de rug was. Ik was zo rustig dat ik mezelf er bijna schuldig om ging voelen. Maar nu gingen we naar de volgende stap, afscheid nemen.

De verpleegkundige kwam kijken hoe het ging, ik kon inmiddels zelfstandig naar de wc en zelf staan, dat was de criteria om naar huis te kunnen gaan. Dus we mochten ons klaarmaken voor vertrek. Ze vroeg of we Faith al wilde hebben, maar ik wilde nog even in rust alles opruimen en regelen zodat daarna mijn aandacht naar Faith kon gaan.

We begonnen met opruimen en mijn verloofde – nu inmiddels man – belde de gemeente om onze dochter aan te geven. Ze hadden tijdens de erkenning een aantekening gemaakt dat het over een stilgeboorte zou gaan, zodat wij een aparte ruimte zouden krijgen. We werden meteen geholpen en kregen het telefoonnummer van de ambtenaar die onze inschrijving zou doen. Die mochten we bellen als we bijna bij de gemeente waren want een precieze tijd van vertrek uit het ziekenhuis was er nog niet. Het ziekenhuis moest namelijk ook nog mijn ontslag papieren regelen en de papieren zodat wij Faith in onze auto mochten vervoeren voor als de politie ons aan zou houden.

Op het moment dat wij klaar waren met inpakken, drukte ik op het knopje zodat de verpleegkundige zou komen. Ze mocht van mij Faith gaan halen, dan kon ze mee in haar mandje. De verpleegkundige kwam terug met Faith in haar waterbakje, ze vroeg of ik haar zo mee wilde nemen, of in haar mand “op het droge”. We besloten voor de tweede optie te gaan. Beetje normaal, voor zover het normaal is. Ik wilde alleen wel hét bakje meenemen naar huis, zodat ze daar thuis ook nog in kon liggen. Dat mocht, en ze legde mij uit hoe wij Faith dan het beste “op het droge” konden leggen. Want haar huidje was nog super teder en kon vastplakken, daarom moesten wij even leren hoe we scheuren etc konden voorkomen.

Daarna kreeg ik nog uitleg over kraamverband, het spuitflesje die ik moest gebruiken na het gebruik maken van de wc, kreeg nog onderleggers meer en kreeg nog een lijst met symptomen mee voor als ik die zou krijgen mocht ik de eerste 48 uur het ziekenhuis bellen en anders mijn eigen verloskundige. Wij hadden er namelijk voor gekozen om geen gebruik te maken van de kraamzorg vandaar dat het ziekenhuis die uitleg even op zich nam. Vanwege alle uitleg kwam het gevoel weer dat de hele wereld op me af kwam, de regelmodus moest dus weer aan.

We waren klaar voor vertrek, mijn verloofde haalde een rolstoel en we kregen de keuze hoe we het ziekenhuis wilde verlaten. Via de normale in/uitgang of via de nooduitgang zodat we zo min mogelijk mensen onder ogen hoefde te komen. Mijn verloofde vond alles goed, ik mocht kiezen. Zonder na te denken koos ik voor de normale in- en uitgang, de verpleegkundige vroeg of ik het zeker wist. Ik zou dan veel mensen onder ogen moeten komen met Faith in haar mandje op schoot. Ik was er zeker van! Ik moest van mezelf met opgeheven hoofd het ziekenhuis verlaten, er was niks waarvoor ik me moest schamen en mensen mochten best zien dat niet alle kinderen levend het ziekenhuis verlaten. Zij mochten mij/ons onder ogen komen, niet andersom! De verpleegkundige vond het dapper maar benadrukte dat ik niemand iets verplicht was en mezelf echt niet zo sterk hoefde te houden. Nee dat is waar, maar elke vezel in mij riep dat ik dit moest doen, dus zo gingen we het ook doen.

Mijn verloofde ging vooruit om de auto te halen en de verpleegkundige zou mij naar beneden brengen. Ik kan mij nog herinneren hoe het gevoel was toen al die mensen naar mij keken. Kleine schrik in hun ogen, medelijden maar ook verrast dat ik met een overleden baby op schoot liep. Ik deed alsof ik er niks van merkte en bleef lekker in gesprek met verpleegkundige, hoe ik mezelf zo sterk heb weten te houden, geen idee.. Maar het was mij gelukt. En op een gegeven moment zag ik in de verte mijn verloofde de auto parkeren en uitstappen en ik kreeg voor het eerst een heel trots gevoel. We hadden dit toch maar even gefixt. En daar was ik super trots op.

De verpleegkundige hielp mij in de auto, en zette het mandje met Faith achterin, waar naar de verloofde het vast deed zetten. Dat voelde ook even als een “normaal” momentje. Mama die instapt, papa die alles verzorgt en beetje lichtelijk gespannen is. Het was fijn om mezelf even “normaal” te voelen. Eenmaal aan het rijden zei mijn verloofde: “Jeetje, betrap mezelf erop dat ik super voorzichtig aan het rijden ben, beetje stom want er kan nu nog weinig gebeuren.” Waarop ik moet lachen en zeg: “Haha, de papagevoelens zijn bij jou dus ook duidelijk aanwezig, als je rustig wil rijden lekker doen!”.

Het ritje naar de gemeente was kort, maar toen we de auto gingen parkeren kwamen voor een dilemma. Wat doen we met Faith? In de achterbak zetten? Nee! Zeker niet, het is geen ding. De inschrijving zou niet langer dan 15 minuten duren dus we besloten even te dubbel checken of het mandje dicht zat, we stonden in een donker hoekje in de parkeergarage dus we lieten haar even zo in de auto staan. Want met haar de gemeente inlopen in zo’n mandje en dan nog wachten in de wachtkamer, nee daar keek ik dan wel tegenop.

We belde de ambtenaar en ze kwam meteen naar beneden, we liepen naar een aparte kamer waar ik vroeg om een glaasje water en een zakje suiker. Ik werd een beetje dol van alles, ik was behoorlijk wat bloed verloren, maar net geen transfusie hoeven krijgen dus mijn lichaam moest hard werken. Ze kwam direct met het drinken en gingen meteen met ons alles doornemen. Jeetje wat was dat emotioneel, ik kon amper Faith haar complete naam uitspreken of tijd van geboorte/overlijden. De verloofde nam het even van mij over. Ik was op dat moment echt even een hoopje ellende en wilde zo snel mogelijk naar de auto om weer bij mijn kind te zijn. Ik denk dat die vrouw het door had want we kregen al snel de officiële papieren en kregen uitleg dat het inschrijven in het basisregister op eigen moment gedaan kan worden. We moesten alleen bij het crematorium doorgeven dat Faith officieel ingeschreven stond want dan moest het daar ook via alle officiële kanalen.

“Prima, bedankt, kunnen we nu gaan?” dacht ik. En al snel mochten we gaan en wenste ze ons veel kracht toe.

Onderweg naar de auto nam ik de tijd om de papieren goed door te nemen en toen zag ik het woord doodgeboren staan. Wat in mijn hoofd als DOODGEBOREN overkwam. Daar kwamen de tranen en het besef wat we eigenlijk hadden meegemaakt en wat we nog mee gingen maken. Ik was blij dat we als gezinnetje in de auto zaten, naar huis.

Onderweg naar huis zei ik dat ik toch een grotere condoleance wilde doen dan dat we voor alles voor ogen hadden. Wij wilde namelijk alleen de directe familie doen maar mijn gevoel wilde even trots zijn op mijn kind en dat meer mensen haar zouden leren kennen. Zodat als ik over haar zou praten mensen ook wisten wat wij bedoelde. Mijn verloofde was het ermee eens en zou thuis een berichtje eruit doen in de 2 groepsapps die wij hadden met onze aanspreekpunten, familie en vrienden. Ergens moet je namelijk een streep trekken wie er wel en niet kunnen komen want wij wilde ook zelf tijd met Faith doorbrengen.

In de volgende blog vertel ik je hoe onze condoleance dagen zijn gegaan

Deel dit verhaal

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email