Mijn verhaal – Deel 5

16 maart 2020, de dag van de crematie van onze sterrendochter Faith.

Die dag wilde ik nog vroeger dan 7 uur opstaan, maar mijn lichaam was kapot.

Een bevalling, operatie, bloedarmoede, flauwvallen en dan nog 3 dagen doen alsof het niks was en “kraamvisite” ontvangen. Het was moe, dus ik bleef toch maar tot 7 uur slapen.

Mijn verloofde haalde Faith weer zoals elke ochtend om samen in bed tijd door te brengen als een “normaal” gezin. Ik zag enorm op tegen die middag. Ik wilde het helemaal niet. Ik zei ook tegen mijn verloofde: “Als je mij vraagt wilde ik elke dag haar water verschonen en haar de rest van mijn leven in de koeling hebben. Ik weet dat het niet kan, maar haar wegbrengen wil ik ook niet” waarop ik compleet brak. Het was namelijk wéér zo’n moment dat je hoofd en je hart niet samenwerkte en dat kostte veel energie waarop ik dan vaak emotioneel werd.

Om 12 uur zouden onze ouders bij ons verzamelen om naar het crematorium te gaan. Dus om 9 uur hebben we Faith voor een laatste keer in haar water gelegd om onszelf klaar te maken. Ik ging voor de eerste keer echt onder de douche sinds de bevalling en je kan je voorstellen dat aangezien de vorige uitliep dat ik flauwgevallen op de grond lag. Dat dit enorm veel emoties met zich meebracht, ik niet alleen wilde douche en enorm angstig was, maar ik had het overleefd, zonder kleerscheuren.

Daarna ging ik me klaarmaken voor de crematie van mijn dochter. Ik heb mijn best gedaan maar kreeg niks uit handen. Make-up wilde ik niet te veel op doen omdat ik het er toch wel af zou huilen en mijn haar vond ik al snel prima zitten.

Ik trok een zwart jurkje aan die ik ook met de crematie van mijn schoonvader aan had en daarna (toevallig) nooit meer. Dus ik vond het een mooi gebaar om die aan te trekken en daarna nooit meer.

Rond 11 uur gingen we dan echt naar beneden, wachten om te kunnen gaan. Ik ging weer buiten zitten want het was supermooi weer. Later kwam mijn verloofde bij me zitten en zaten we beetje om ons heen te kletsen.

Tot daar ineens 2 vlinders waren!! Eentje was bruin met zwart, dat was voor ons altijd het teken van mijn schoonvader, met een kleine witte vlinder waarop ik meteen zeg: DAT IS FAITH MET JE VADER!! En toen sprongen de tranen in mijn ogen en ik bevroor van het beeld want ze zaten samen op de schutting en lang! Mijn verloofde rende naar binnen voor de camera en kreeg alleen de vlinder die mijn schoonvader moet voorstellen op de foto, die kleine was sneller weg, maar dat was oke. We hadden ons teken gekregen dat hun echt samen waren. Dat gaf rust.

Om 12 uur waren daar dan mijn ouders, mijn schoonmoeder en de begrafenisondernemer die ook een kennis van ons was. Wij hadden gekozen om de crematie in Almere te doen wat dik een uur rijden was van ons huis. Waarom? De begrafenisondernemer had ons die optie gegeven omdat het goedkoper was, maar de kostte maakte ons niets uit maar dat het zo ver weg vonden wij fijn. We kennen niemand in Almere, we wilde alleen de familiekamer en de ovenkamer zien dus mochten we ooit terug moeten dan zou het niet veel pijnlijk herinneringen hebben. Dat vonden wij een enorme fijne gedachte en geruststellend. Vooral omdat er nog een ander familielid net was overleden en wij niet zouden willen dat wij 2x in dezelfde maand naar dezelfde crematorium moesten gaan.

Die keuze was een goede keuze op voorhand omdat wij anders maandag en vrijdag in hetzelfde crematorium hadden gezeten die week.

Om half 1 vertrokken we naar Almere, mijn ouders en mijn schoonmoeder reden met de begrafenisondernemer mee. Wij reden als gezin – voor de laatste keer – in onze auto naar Almere. Nog beetje genieten van het gevoel dat we een compleet gezin waren. Er heerste ook een soort rust in onze auto. We wisten dat het goed voor haar was om haar los te laten. Het was goed zo. Het deed ongelofelijk veel pijn maar het was echt oké.

Aangekomen in het crematorium werden we naar de familiekamer geleidt. Daar stond een verhoging waarop het mandje van Faith op kon. We hadden haar meteen “op het droge” meegenomen en vroegen of ze ons een seintje wilde geven als het zover was om naar de ovenkamer te gaan.

Wij wilde haar nog “omkleden” voor het zover was.

Uit het ziekenhuis hadden wij een herrineringsdekentje meegekregen waarin Faith haar dagen had doorgebracht als je uit haar water was. Ik wilde mijn kleren van de bevalling weggooien dan al niet verbranden. Waar andere moeders het koesteren, was het voor mij een slechte herinnering.

Mijn moeder kwam daarom op het idee om Faith om te kleden van haar herrineringsdekentje naar onze kleding van de bevalling. Mijn trui en het T-shirt van mijn verloofde werden dus haar kleren die ze mee zou krijgen. Zo zou ze altijd iets van papa en mama bij zich hebben. We hadden beide ook een brief geschreven die weg mee wilde geven.

Na wat koffie en thee vroeg ik of het nog lang duurde. Ik wilde Faith echt niet snel weghebben maar zo wachten, in stilte vond ik echt vreselijk. De mevrouw zei dat we mochten gaan omkleden, dus dat gingen we doen. Onze ouders kregen nog de laatste kans om afscheid te nemen en wij deden haar samen in onze kleding wikkelen. Toen was daar het moment waarbij wij als ouders met haar mandje richting de ovenkamer moesten. Die weg duurde ellendig lang.

Eenmaal in de ovenkamer, mochten we Faith op de brandcard leggen die de oven in ging samen met haar identificatie steentje. Wij wilde niks voorlezen of zeggen want dat hadden wij al in de brief gedaan. Mijn schoonmoeder las nog een prachtig gedichtje voor waardoor we het al niet droog hielden.

Ik gaf daarna toch nog 1 laatste kus aan Faith.

Daarna was het tijd voor ons afscheidsliedje, Phil Collins – You always be in my heart. Waarnaar wij later op dé knop mochten drukken om de oven open te doen. Wij stonden aan de zijkant en op het moment dat ik het mandje nog maar amper kon zien trok ik mezelf en mijn verloofde recht voor de oven om tot de laatste glimp Faith gedag te kunnen zetten.

De oven sloot precies op het moment dat het liedje stopte, het had zo moeten zijn. Iedereen ging elkaar knuffelen, waar ik op dat moment naar buiten rende, heel hard schreeuwde en niet meer de ovenkamer wilde zien.

Ik ging naar de familiekamer, pakte mijn sigaretten en wachtte tot iedereen terugkwam. Ik snapte heel goed dat iedereen dat wilde doen, maar ik wilde weg, weg van die kamer waar mijn dochter werd verbrand ik haar echt nooit meer zou zien.

Later vroeg mijn vader waarom ik zo wegrende waarop ik antwoordde: “Ik had er geen zin meer in, hoef er dan ook niet meer te zijn.”

We deden nog een koffie/thee, iedereen rookte nog een sigaret en ik zei al snel: “Kunnen we gaan?”. Ik wilde zo graag naar huis toe.

Ik was nu echt even klaar met de afgelopen 7 dagen.

In 7 dagen tijd kreeg ik slecht nieuws, op slecht nieuws, op slecht nieuws, moesten we een crematie regelen, moest ik een bevalling opwekken, ben ik bevallen, ben ik geopereerd, ben ik 2 keer flauwgevallen, heb ik ontelbare keren ons verhaal vertelt, heb ik super veel gehuild, tijd doorgebracht met mijn dochter en nu op het einde was het resultaat dat ik haar nooit meer zou zijn.

Wij vertrokken weer in onze eigen auto, onze ouders reden weer mee met de begrafenisondernemer. En op de terugweg voelde het voor ons beide dat we iets waren vergeten, het was leeg in de auto. Maar net zoals na de geboorte, was er ook een soort rust. We konden nu gaan rouwen, Faith was veilig in de hemel bij haar opa en ze had een mooi afscheid. Wij konden nu gaan werken aan de toekomst, ook al stond het leven stil. Nu was het weer aan ons.

Eenmaal thuis bleek dat onze auto een stuk rustiger was qua emoties dan bij onze ouders, daar is nog heel veel gehuild. We dronken samen nog iets en daarna gingen we ieder onze eigen weg. We ruimte de tafel op waar Faiths hoekje was en ze als ze uit het water was lag opgebaard en probeerde beetje alles weer naar normaal te herstellen. We bestelde eten en gingen de eerste persconferentie omtrent corona kijken.

Ik wist wel dat het die week erger was geworden maar mijn hoofd stond er niet naar om het nieuws te kijken, facebook te volgen of maar enige interesse erin te hebben. Maar we moesten toch echt gaan kijken, onze bruiloft stond namelijk op 10 april gepland en dat was vanaf 9 maart onze focus. Onze bruiloft, iets positiefs.

Alleen dan krijg je om 19.00 van de minister-president te horen dat wij in lockdown gaan en evenementen niet meer kunnen. Ja hoor dat kon er ook nog wel bij, nog meer slecht nieuws… Dat was de druppel, ik was ook nog eens vanwege mijn bloedarmoede een risicogroep dus ik ging dan maar in quarantaine uit veiligheid maar wilde dan ook niemand meer zien. Dan maar alleen rouwen met mijn verloofde. Als dan toch niets meer kon en mocht, dan ook helemaal niks meer!!

Maar wel enorm dankbaar dat wij met Faith het hebben kunnen doen zoals wij voor ogen hadden omdat wij nog nét voor alle ellende waren. Daar zijn we nog steeds enorm dankbaar voor.

Deel dit verhaal

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email