Zwanger na verlies

In De Eerste 12 Weken Soms Ging Ik Wel Tot 40 Keer Naar De Wc Om Mijn Onderbroek Te Checken

Een onbezorgde zwangerschap stond vanaf 12 maart 2020 na de geboorte van onze stilgeboren dochter niet meer in onze agenda. Dat was duidelijk. 

Toelevend naar een nieuwe zwangerschap was ik wel zenuwachtig, maar ik vond het vooral gezonde zenuwen. Ik las mezelf overal over in, googelde mezelf helemaal gek. Stuurde veel sterrenmoeders die regenboogjes hadden gekregen een berichtje met vragen en wilde zo veel mogelijk informatie ontvangen. Ik dacht namelijk dat het zou kunnen helpen als het eenmaal zover zou zijn.  

En dan is het zover. Daar sta je dan, in de vroege ochtend met een positieve zwangerschapstest in je handen. Ik was door het dolle heen, was emotioneel dat wij gezegend waren dat het nog snel was gelukt en wilde het meteen van de daken schreeuwen. Iedereen mocht het van mij weten, maar niet handig natuurlijk. Ik dacht nog: “Als ik zo blij blijf deze zwangerschap dan wordt het echt een eitje.” beetje naïef maar je hoopt er toch stiekem op. 

Mijn man wilde graag dat ik de volgende dag zo’n digitale test zou doen, want het streepje was nog iets te licht voor zijn gevoel en dan kon hij pas blij zijn. Daar kregen we de 2e bevestiging. Waar hij terughoudend bleef, kon ik alleen maar juichen. Ik ging daarom snel bellen met het ziekenhuis om een afspraak in te plannen voor een eerste echo en belde de verloskundige om hen te laten weten dat wij opnieuw zwanger waren. 

De afspraak in het ziekenhuis liet nog wel even op zich wachten, de receptioniste probeerde het zo snel mogelijk voor mij in de plannen maar ik was erg vroeg nog dus moest echt wachten tot ik de 6 weken aantikte. Ik moest nog 3 weken wachten.. 

Wat waren die 3 weken een hel. Wij hadden onze directe familie en paar directe vrienden ingelicht want ik kon het niet voor me houden, ik moest het delen. En sommige mensen hadden het zelf geraden want ik straalde zo erg. Ik vond dat in vergelijking met vorige keer al sneller íéts te zien was en op social media kon ik niet zo open en eerlijk zijn zoals ik wilde. 

Ik ging in een soort verstopmodus. Verstoppen van de wereld dat ik zwanger was, verstoppen omdat ik zo erg straalde, verstoppen omdat ondanks dat ik het van de daken wilde schreeuwen, ik niet voor niks mensen blij wilde maken en misschien daarna moeten teleurstellen. 

Daar begonnen de eerste toch ongelukkige momenten te komen, want ik kon niet mezelf zijn en mezelf verstoppen is niet wat ik echt wilde maar wat nu even verstandig was. 

Iedere persoon die zwanger is geweest weet dat die 12 weken op zich al spannend kunnen zijn. Waar ik vorige keer daar toch iets minder last van had, kwam de angst nu enorm naar boven. Elk raar gevoel die ik down-under had of in mijn buik was een retourtje naar de wc, even checken. Er zijn (slechte) dagen geweest dat ik thuis was en dat ik denk ik zonder grappen 40 keer op een dag naar de wc was gegaan, alleen maar even checken. 

Elke zwangerschapssymptoom die ik kreeg omarmde ik, want dat was het enige teken/bevestiging dat mijn lichaam nog kon geven dat er echt iets aan de hand was. Alleen, ik had weinig symptomen. En misschien denk je nu wel, fijn toch!? Ja zeker, mag ervoor in mijn handen klappen, maar als je zwanger bent na verlies, je nog niks kan voelen, je buik nog geen km’s groeit en je verder nergens bevestiging uit kunt halen. Dan zijn zwangerschapssymptomen echt je beste vriend. 

Gelukkig kon ik mezelf afleiden en was daar de eerste echo. Voor de eerste keer terug naar de gynaecologie afdeling sinds alles. Ik denk dat de gynaecoloog al aan mij zag dat ik stijf stond van de zenuwen want ik mocht meteen gaan liggen. En daar was het dan, een kloppend hartje en alle spanning viel weg. De tranen sprongen in mijn ogen en ik keek mijn man aan en zonder iets te zeggen wisten we genoeg, het was goed! 

Na de echo bespraken we het traject waar wij voor wilde gaan, namelijk Shared care, oftewel deels in het ziekenhuis en deels bij de verloskundige praktijk. Wij kozen ervoor om de “gewone” echo’s bij de verloskundige te doen en alleen de “belangrijke” echo’s in het ziekenhuis. Zodat het geen ziekenhuis molen zou worden en zo “normaal” mogelijk kon blijven. Meteen werd de termijn echo ingepland voor een maand later. 

De volgende afspraak was bij de verloskundige praktijk. We namen alles door, kreeg mijn bloedprik papieren en ze vroeg wanneer de volgende echo was. Ik zei een beetje teleurgesteld dat we nog 3 weken moesten wachten. Waarop de verloskundige zei dat dat veel te lang was, stress slecht was voor de baby dus dat ze er 1 voor de week erna ging plannen, zo zat er maar 2 weken tussen de 3 echo’s. TOP!! 

Wij gaven ook meteen aan dat wij vanaf week 15 tm 20 elke week een echo wilde. Ons cruciale punt ligt namelijk tussen de 16 en 19 weken. Waarop de verloskundige zei dat vanaf de termijn echo tm de 20 weken echo, ik elke week een echo zou krijgen. Mijn gemoedstoestand in deze zwangerschap was enorm belangrijk. 

Door de 1e echo, de daarop volgende ingeplande zorg, de vrijheid die we kregen maar ook hoe er nog ons geluisterd is zorgde ervoor dat de scherpe randjes omtrent de angst van deze zwangerschap werden weggehaald. Want vanwege die angst voelde ik weinig connectie met deze baby, wat mijn moederhart echt verscheurde. Door de weken heen en door de meerdere echo’s is toch die band gekomen, vooral sinds ik me niet meer hoef te verstoppen en trots mag zijn op mijn buikje!

Natuurlijk waren er nog momenten dat ik als een gek naar de wc rende voor een controle. Of dat ik op punt stond om te bellen want ik voelde iets raars, maar dat zal denk ik blijven. Want een onbezorgde zwangerschap staat niet meer in mijn woordenboek 

Deel dit verhaal

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email